Miedziowanie - jest to metoda pokrywania przedmiotów metalowych warstwą miedzi.

Miedziowanie odbywa się metodą elektrolityczną. Najprostszym przykładem jest sposób, w którym używa się miedzianej anody, oraz roztworu kwasu siarkowego jako elektrolitu. Katodą jest przedmiot, który ma być pokryty warstwą miedzi.

Miedziowanie stosowane jest w celu ochrony przedmiotu przed korozją, by poleszyć jego zdolność do przewodzenie ciepła i/lub prądu elektrycznego, lub w formie powłoki ozdobnej. Miedziowanie jest także podkładem pod inne metale, np. dla cynku w procesie cynkowania. ( źródło: wikipedia.pl Tekst udostępniany na licencji GNU Free Documentation License )

Miedź jest metalem o barwie czerwonawej. Właściwości elektrolitycznych powłok miedzianych zależą w zasadniczy sposób od warunków osadzania, takich jak rodzaj i skład kąpieli, gęstość prądu, temperatura. Twardość elektrolitycznych powłok miedzianych osadzanych w różnych kąpielach może różnić się w granicach 40 – 220 Mpa. Masa powłoki o grubości 1 ƒĘm na pow. 1m2 wynosi 8,85 – 8,92 g.

Proces miedziowania stosuje się głównie w celach ochronno – dekoracyjnych do osadzania miedzi najczęściej jako jednej z warstw wielowarstwowej powłoki miedź – nikiel – chrom. Zastosowanie podwarstwy miedzi w systemie powłok ochronno – dekoracyjnych Cu – Ni – Cr umożliwia zmniejszanie kosztów obróbki galwanicznej, poprawę odporności korozyjnej jak również poprawę wyglądu wyrobów.

Pierwsze powłoki miedziane otrzymywano już w starożytności i średniowieczu. Wzmianki o elektrolitycznym osadzeniu miedzi pochodzą z 1801r. Jako początek rozwoju miedziowania można przyjąć rok 1830. Wtedy to Wagner i Jakobi uzyskali powłoki miedziane z roztworów siarczanowych. Obecnie do miedziowania stosuje się w przemyśle głównie dwa zasadnicze typy kąpieli – cyjankowe i kwaśne – siarczanowe.

Kąpiele cyjankowe znalazły szerokie zastosowanie przemysłowe mimo toksyczności roztworów i konieczności unieszkodliwiania ścieków oraz związanych z tym dużych kosztów. Są to kąpiele o różnym składzie w zależności od przeznaczeniu powłoki, jej grubości, warunków pracy i połysku. Do podstawowych składników kąpieli cyjankowych zalicza się cyjanek miedzi i cyjanek potasu lub sodu.

Kąpiele siarczanowe odznaczają się prostym składem, dużą trwałością i łatwością konserwacji jak również niską cenę. Typowe kąpiele siarczanowe są to roztwory siarczanu miedzi i kwasu siarkowego. W kąpielach do osadzenia powłok błyszczących zwykle wymagane jest ścisłe przestrzeganie parametrów elektrolizy, dobra filtracja i częsta kontrola analityczna.